2 سال از درگذشت آیدین نیکخواه بهرامی گذشته و صمد (برادر آیدین) هنوز نتوانسته با این اتفاق کنار بیاید. آیدین از تهران به شمال می‌ رفت که در یک حادثه رانندگی جان خود را از دست داد. او آن روزها ستاره تیم ملی بسکتبال بود و بخت زیادی برای رسیدن به تیمهای درجه اول اروپایی و حتی بازی در NBA داشت. روزهایی که آیدین ستاره تیم ملی بود، بازی صمد هنوز گل نکرده بود اما حالا صمد توانسته تا حدودی جای خالی آیدین را در تیم ملی پر کند، گرچه او هنوز نتوانسته جای خالی برادرش را در ذهن خود پر کند.

آیدین 7 دیماه سال 1386 فوت کرد و صمد در دومین سالگرد درگذشت برادر خود از این می‌گوید که با رفتن آیدین، یک تکه بزرگ از وجود خود را گم کرده است. در ادامه صحبتهای کاپیتان تیم ملی بسکتبال را می خوانید:

* خودت شروع کن، دوست داری در سالروز مرگ آیدین چه بگویی؟

- طی این مدت 2 سال که آیدین در کنار ما نبوده، هنوز نتوانسته ام باور کنم که او به دیار ابدی سفر  کرده، فکر می کنم به یک مسافرت طولانی رفته است. تحمل این شرایط بیشتر از هر چه برای پدر و مادرم سخت است چرا که دوری او محیط خانواده را برای آنها مشکل تر کرده است. زمانی که در اردو و مسابقه هستم کمتر جای خالی آیدین را احساس می کنم اما این روزها که یادآور خاطرات تلخ سانحه تصادف او در 2 سال پیش است خیلی دلتنگش شده ام. احساس می کنم که بیشتر از همیشه با آیدین حرف دارم. به شدت دلم برایش تنگ شده است. شاید این حرفم یک کار غیرممکنی باشد اما حاضرم همه زندگی ام را بدهم تا یک بار دیگر صدای او را بشنوم.

- برای سالروز درگذشت آیدین برنامه ای دارید؟

بله، مسوولان فدراسیون در دیدار روز پنجشنبه (هفته گذشته) تیمهای مهرام و هیات بسکتبال شهرکرد تعدادی لباس ورزشی که عکس آیدین روی آن بود را تهیه و بین تماشاگران حاضر در سالن مسابقات توزیع کردند. علاوه بر آن قبل از شروع این دیدار مجری مسابقات صحبتهایی را در خصوص فعالیتها و سوابق ورزشی آیدین را در بین حاضران کرد. از سوی دیگر با توجه به اینکه دومین سالروز مرگ آیدین با ایام تاسوعا و عاشورای حسینی مصادف شده به دلیل اینکه نخواستیم، مزاحم عزاداری دوستان و آشنایان باشیم هزینه این مراسم را به نیازمندان اهداء کردیم.

* در این مدتی که آیدین فوت کرده هر چند وقت یک بار به مزارش می‌روی؟

- من چون مسابقه‌هایم اکثرا در شهرستان برگزار می‌شود، کمتر می‌روم اما پدر و مادرم هر هفته می‌روند. خودم هم هر هفته‌ای که تهران باشم، می‌روم البته درست است که الان آیدین در بهشت زهرا نیست و فقط او را آنجا دفن کرده‌ایم اما بالاخره بهشت زهرا جایی است که او را آخرین بار همان‌جا دیده‌ام. به همین خاطر است که وقتی به بهشت زهرا می‌روم، انگار پیش خود آیدین رفته‌ام.

* وقتی به بهشت زهرا می‌روی خیلی آنجا می‌مانی یا اینکه زود برمی‌گردی؟

- برایم خیلی سخت است که آنجا بالای مزارش بایستم، واقعا تحمل ندارم. زیاد نمی‌مانم و زود می‌روم. واقعا برایم خیلی مشکل است. هرچه می‌گذرد، سخت‌تر می‌شود.

* هنوز هم در زندگی روزمره‌ات به یاد آیدین می‌افتی؟

- بله، شاید روزی 10 بار یا حتی بیشتر به یاد آیدین می‌افتم. من و آیدین خیلی به هم نزدیک بودیم. شاید خیلی از خواهر و برادرها باشند که رابطه‌شان اینقدر نزدیک نباشد. ولی ما چون اختلاف سنی زیادی با هم نداشتیم و فقط یکسال با هم اختلاف داشتیم، همه کارهایمان با هم بود. برای همین است که همیشه وقتی هر کاری می‌کنم یک احساسی دارم. احساس می‌کنم یک چیزی در زندگی‌ام کم دارم و دنبال یک چیزی می‌گردم.

* در مسابقه‌ها چطور؟ یاد آیدین می‌افتی؟

- چرا، همیشه به یادش می‌افتم. مخصوصا وقتی در تیم ملی هستم خیلی بیشتر یادش می‌کنم. در رده باشگاهی خیلی با هم در یک تیم بازی نمی‌کردیم اما در تیم ملی همیشه کنار هم بودیم. در رده ملی همیشه جایش خیلی خالی است چون هم اتاقی من بود و همه کارهایمان در تیم ملی را با هم انجام می‌دادیم. بعضی وقتها هم به کشورهایی می‌رویم که با آیدین در آن کشور در اردوی تیم ملی کنار هم بوده‌ایم. چنین مواقعی معمولا یاد خاطره‌هایی که با آیدین دارم می‌افتم و خیلی غمگین می‌شوم.

* تا وقتی که آیدین زنده بود در اردوی تیم ملی با او هم‌اتاقی بودی. حالا که او نیست با کی هم‌اتاق هستی؟

- بیشتر با حامد حدادی هستم البته حامد دوست صمیمی و خیلی خوب من است اما هیچ فردی نمی‌تواند جای آیدین را پر کند. انگار یک قسمتی از من گم شده باشد ولی همیشه همراهم باشد. چنین احساسی دارم. هنوز هم باورم نشده که آیدین دیگر نیست و دیگر نخواهد بود. احساس می‌کنم آیدین به یک مسافرتی رفته و همیشه منتظرم که برگردد.

* یعنی نبودن آیدین را هنوز باور نکرده‌ای؟

- واقعا نه. جای خالی آیدین آنقدر در زندگی‌ام بزرگ است که باورتان نمی‌شود. این یک اتفاقی بود که امیدوارم برای هیچ فردی نیفتد. این یکی از سخت‌ترین شرایطی است که می‌تواند برای یک نفر پیش بیاید.

* چیزی از آیدین همراه خودت داری که همیشه به یاد او بیفتی؟

- آن روزهای اول داشتم اما دیدم روحیه‌ام را خیلی خراب می‌کند و آن را کنار گذاشتم اما چیزی که من همیشه با خودم دارم تا با آن به یاد آیدین بیفتم همین بسکتبال است. برای اینکه همه ما دو تا را با بسکتبال می‌شناسند و هر جایی که به تمرین می‌روم همه می‌دانند من برادر آیدین هستم. هر جایی هم که به بسکتبال ارتباط داشته باشد و من به آنجا بروم، سریع چهره آیدین می‌آید جلوی چشمم.

* با این حساب تا آخر عمرت نمی‌توانی حتی یک روز هم به یاد آیدین نیفتی؟

- واقعا نمی‌توانم. حتی یک مدت سعی کردم کمتر به او فکر کنم اما نتوانستم. یک روزهایی کمتر به یاد آیدین هستم و یک روزهایی بیشتر. آن روزهایی که بیشتر به یادش می‌افتم چون حالم خیلی بد می‌شود سعی می‌کنم کمتر به آیدین فکر کنم اما نمی‌توانم.

* فکر می‌کنی اگر آیدین الان زنده بود چه جایگاهی داشت؟ همچنان ستاره تیم ملی بود؟ یا اینکه می‌توانست در NBA هم بازی کند؟

- ستاره تیم ملی که بود. همان موقع یکی از بهترین بسکتبالیستهای ایران بود چون او تازه اول راه پیشرفت قرار داشت، اگر به بازی در NBA هم نمی‌رسید، حداقل می‌توانست در تیمهای خوب اروپایی بازی کند. واقعا حیف شد. من همیشه به اتفاق‌هایی که ممکن است برایم بیفتد فکر می‌کنم اما به تنها چیزی که فکر نکرده بودم، نبودن آیدین در کنارم بود. هر وقت آینده خودم را تصور می‌کردم، در هر اتفاقی آیدین را کنار خودم می‌دیدم. به همین دلیل وقتی این اتفاق افتاد، نمی‌دانستم باید چه کار کنم. خیلی طول کشید تا توانستم خودم را دوباره پیدا کنم.

* شما و آیدین بچه که بودید زیاد با هم دعوا می‌کردید، زور کدامتان بیشتر بود؟

2 تا برادر هم سن که علاقه‌های یکسان دارند، زیاد با هم به اختلاف می‌رسند. خیلی با هم دعوا می‌کردیم. شاید چند ماه پشت سر هم می‌شد که هر روز با هم دعوا کنیم. اما آخرش هم رابطه‌مان خوب بود و مشکلی با هم نداشتیم. آن موقع همدیگر را می‌زدیم، قهر می‌کردیم و حرف نمی‌زدیم اما 5 دقیقه که می‌گذشت اصلا یادمان نمی‌آمد سر چه چیزی دعوا کرده‌ایم. زورمان تقریبا یکی بود. اینکه چه کسی در آن دعوا زورش بچربد بستگی به این داشت که کداممان عصبانی‌تر می‌شد. قد و هیکلمان با هم یکی بود و زور هیچ کداممان به هم نمی‌چربید.

* آیدین در یک مصاحبه‌ای گفته بود صمد زود عصبانی می‌شود و اگر در تیم ملی بازیکنی اشتباه کند، خیلی ایراد می‌گیرد؟

- من در بسکتبال تحملم کم می‌شود. آیدین همیشه به من می‌گفت اگر هم یک بازیکن اشتباه کرد تو کاری نداشته باش. تو کار خودت را بکن اما وقتی می‌دیدم در زمین یک نفر اشتباه‌های تکراری دارد عصبانی می‌شدم چون زحمتهای یک گروه با اشتباه یک نفر بر باد می‌رفت.

* اعضای خانواده‌تان چطوری با رفتن آیدین کنار آمده‌اند؟

- فکر می‌کنم پدر و مادرم هنوز با این قضیه کنار نیامده‌اند. آنها دارند این قضیه را تحمل می‌کنند البته در ظاهرشان ممکن است چیز زیادی نشان ندهند اما می‌دانم از نظر ذهنی خیلی آسیب دیده‌اند و هنوز هم روز و شب به آیدین فکر می‌کنند.

* درگذشت آیدین برایت قابل توصیف هست؟ دقیقا می‌توانی بگویی این اتفاق چه تاثیری در زندگی‌ات گذاشت؟

- به نظرم این سخت‌ترین و بدترین اتفاق زندگی‌ام بود. اتفاقهای بد زیاد در ذهن من نمی‌مانند اما درگذشت آیدین تنها اتفاق بدی است که در ذهنم باقیمانده و هر روز هم بدتر می‌شود. احساس می‌کنم یک قسمتی از خودم را ندارم. برای اینکه ما با هم بسکتبال را شروع کردیم و با هم بزرگ شدیم احساس می‌کنم یک تکه خیلی بزرگی از زندگی‌ام را ندارم.

نوشته شده توسط علی در چهارشنبه ٩ دی ۱۳۸۸

لينك ثابت نظرات ()